bilmiyordum cunku onceden neden oldugunu dedemin.ben daha ikinci siniftaydim sanirim,ya da uc…oyle bi sey iste.anlam verememistim bi anda calan telefondan sonra annemin koltuga oturup aglamasina,ust komsuyu cagirmamiz mi gerekmisti yoksa zaten bizde miydi o esnada emin degilim.ama anneme su getirmistik sanki.sonra babamdi arayan iste.o da agliyordu dogal olarak.zaten babamin agladigini sadece iki kez gordum su yasima kadar.birinde arkadasinin sehit oldugu haberini gormustu,digeri de az once anlatirken yarim kalan 7 nisan gunuydu iste.
yataklarin dibine oturup agladigimizi hatirliyorum ablamla.neden bilmiyorum ama en cok da bir daha o sessiz adamla birlikte gidip citir,sicacik bursa simiti alamayacak olusuma uzulmustum.evet,en cok buydu beni uzen.cocuk akli iste.ama hakliydim endiselenmekte;bir daha o simitlerden hic yemedim.yediklerim de o tadi vermedi zaten.
emin degilim ama parka goturmuslerdi bizi,evdekiler misafirlerle ugrasirken.misafirler…taa o zamandan beri nefret ederim hepsinden.kim oldugu hic onemli degil ustelik.
daha sonra,7-8 sene sonra;5-6 ay once obur dedemi de kaybettik.biyoloji dersindeydim.en sevdigim arkadasimin yaninda oturuyordum,sakalasiyorduk filan.dersten cagirdiler beni,mudur yardimcisinin odasinda babamin kapiya donuk sirtini gordugum an anlamistim her seyin coktan bittigini.savsak adimlarla sinifa girip cantami toplamaya calistim titreyen parmaklarimla.en yakin arkadasim ve siniftaki herkes gordu bu halimi ama evdekilere gostermedim.ablami almaya giderken hic konusmadik arabada babamla.ben her seyi biliyordum zaten,o da bunun farkindaydi zannedersem.sonra ablami aldik,agliyordu.nasil aglamasindi ki?dedem en cok onu severdi…o da dedemi.
lanet olasi kalabalik vardi evin onunde,lanet olasi insanlardan olusan.o an,aci yerine kizginlik hissettim,cok iyi hatirliyorum.hepsine “siktirin gidin orospu cocuklari!” diye baslayan bolca gunah icerikli kelimeler savurmak istemistim.yapmadim.evin icinde kadinlar,agliyorlar…aglamaktan nefret ederim.acizlik gostergesidir benim icin.o an,o evin 20 metrelik kapsaminda bulunan herkesin acizliginden nefret ettim.en cok da kendiminkinden
bahce geldi aklima,cikip saatlerce yerdeki yapraklari topladim.evin icinde olmak istemiyordum cunku ve bu elimdeki tek secenekti.bikac gun boyle devam etti.
sonra okula dondum,en yakin arkasimin hasta oldugunu ogrendim ve o an dedem ile ilgili tum anilarimi geri plana ittim.o an karsimda duran cocuk bircok seyden,bircok kisiden daha degerliydi benim icin.bu yuzden,onu oncelikli hale getirdigim icin ancak 7sinde,helvasini yerken farkettim dedemi kaybettigimizi.o an agladim,dudaklarimin arasina helvadan lokmalari teperken.o anki farkindaligimi bi daha asla gun yuzune cikarmadim.cunku daha devami var bu yazinin.
aile ici dertler hic siklemediklerimdi.yok bi kadin oyle yapmis,kizi soyle yapmis…cidden,hic umursamadim onlari.
sonra babam ameliyat oldu,4 ay sonrasi-1,5 ay oncesinde.bobregini aldilar.kitle varmis..kanserli cikti.o henuz bilmiyor ama son evresinde hastaliginin.kemoterapiye gidiyor haftada birkez.saclarini kisacik kestirdiler.hos,zaten asker oldugu icin hep kisaydi saclari ama olsun.kemoterapi daha mi iyi yapiyor onu,emin degilim…
saclarimi kestirip destek olayim diye dusundum.yapamadim henuz.yapabilir miyim bilmiyorum da ustelik.fazla vefasizim sanirim,affet beni.
tum bunlarin ustune en yakin arkadasim da yakin degil artik bana.ona cok kiziyorum,o bilmiyor ama…cunku cok ihtiyacim var ona,bunu soylemem ama asla ona.yoruldum artik yeri geldiginde uzulememekten.sonra boyle sikindirik bi duruma giriyorum iste.
oylesine…


